LAIKA gestorven op 25-09-2008

Onze wittekop … Als kitten hebben we Laika en broer Chika in ons gezin opgenomen.
Ze waren nog zo klein en we hebben hun met het flesje grootgebracht. Dit was een zalige tijd hun zo te zien groeien en
evolueren naar twee stoere katers. Laika heeft op 24 juli zijn 8ste verjaardag gevierd.

Maar op 12 augustus 2008 was hij niet meer onze Laika zoals we hem kende.. Hij wilde de hele dag niet eten en lag de hele tijd te rusten, en dit waren we niet gewoon van onze Laika.
S’avonds zijn we onmiddellijk naar de dierenarts gegaan. Laika heeft toen extra vitamine gekregen. Toen we terug thuis kwamen was zijn rechter achterpootje lam, we dachten dat dit een reactie op de spuit was.
Na een paar dagen had Laika terug een beetje gevoel in zijn pootje en kan hij er terug een beetje op lopen.

Weer een paar dagen verder was hij terug wat afwezig, hij wilde weer niet eten… We hebben hem toen met een spuitje vloeibare voeding gegeven.
We dachten dat het gevaar geweken was, want hij liep terug redelijk op zijn pootje, hij at terug zoals voorheen. Zowel wij als onze dierenarts gingen er van uit dat met het spuitje er iets was geraakt in zijn pootje, maar dit zou zich herstellen naar verloop van tijd.
Onze Laika was terug.

S”morgen op 24 september sloeg het noodlot weer toe. Hij kon toen beide achterste pootjes niet meer bewegen.
Laika had bang en pijn... Onze dierenarts is gekomen en heeft ons onmiddellijk naar een specialist in Kuringen gestuurd. De dokter vertelde ons dat hij een hartaandoening had waardoor er bloedklonters waren ontstaan..
De behandeling is onmiddellijk gestart en de komende 24 uur waren cruciaal. Hij kreeg de nodige medicijn en pijnstillers zodat hij rustig kon herstellen. Laika heeft donderdag de strijd verloren. We hebben vrijdag voor het laatst afscheid van elkaar genomen …

We hebben Laika laten cremeren in Antwerpen waarna hij terug met ons naar huis is gekomen.

Liggen bij ons in het dekentje was zijn fijnste hobby. De stofzuiger was zijn vijand. Van het moment dat hij de stofzuiger nog maar zag laat staan hoorde maakt hij zich uit de voeten.
Als we nieste schrok hij altijd. En als er maar ergens een brokje viel was hij er als eerste bij.

Laika …vergeet nooit hoe graag we jouw zien.
We zullen je allemaal verschrikkelijk missen.
Konden we maar brokjes leggen zodat je de weg naar thuis terug kon vinden, dan konden we nog eens knuffelen met elkaar …